Akcja Katolicka - Sesja

Uwaga, otwiera nowe okno. PDFDrukujEmail

Sesja „Kościół w społeczeństwie kryzysów”

W związku z 50. rocznicą Encykliki Jana XXIII Mater et Magistra „O współczesnych przemianach społecznych w świetle zasad nauki chrześcijańskiej” w dniu 5 grudnia br. o godz. 16.00 w Kurii Metropolitalnej Warszawskiej przy ul. Miodowej 17/19 odbyła się sesja „Kościół w społeczeństwie kryzysów”.

„Kościół w społeczeństwie kryzysów”, to tytuł sesji – konferencji zorganizowanej w dniu 5 grudnia br. przez Diecezjalny Instytut Akcji Katolickiej Archidiecezji Warszawskiej.
Patronat honorowy nad sesją przyjął JEm. Kazimierz Kardynał Nycz, który też udzielił miejsca spotkaniu w Domu Arcybiskupów Warszawskich, natomiast patronat medialny pełniła Katolicka Agencja Informacyjna.
Inspiracją do tematu konferencji była 50. rocznica encykliki bł. Jana XXIII „Mater et Magistra”, będąca jednym z najważniejszych dokumentów przygotowujących do obrad Soboru Watykańskiego II. Podkreślił to we wprowadzeniu do sesji ks. dr Cezary Smuniewski, Diecezjalny Asystent Kościelny AK AW.
Konferencję otwarła witając gości, a szczególnie Gospodarza miejsca, pani Elżbieta Olejnik, prezes DIAK.
Ważnym przypomnieniem nawiązującym do Nauki Społecznej Kościoła, było zdanie wypowiedziane w słowie wstępnym Kardynała Kazimierza Nycza, że zadaniem chrześcijan jest nie tylko słuchanie encyklik papieskich, ale wyciąganie z nich wniosków do rzeczywistości, w której żyjemy. Niewątpliwym prorokiem w tych wydarzeniach jest Papież Benedykt XVI.
Pierwszy wykład odnosił się do kryzysu w patriotyzmie, a wygłosił go prof. Jan Żaryn, historyk, wykładowca na UKSW, pracownik IPN. Jego zdaniem winę za ten kryzys ponoszą nasze elity intelektualne. Kryzys patriotyzmu jest zauważalny już w starszym społeczeństwie i co raz bardziej w młodszym pokoleniu. Zamiast wzmacniać znaczenie wartości patriotycznych, jak miłość ojczyzny i godność bycia Polakiem, szerzy się zniechęcenie do takiej postawy. Władze oświatowe kładą nacisk na wyedukowanie człowieka sprawnego w strukturach ekonomicznych, z jednoczesnym zaniedbaniem nauki historii w programie szkolnym. Poznawanie historii, która powinna przekazywać dzieje własnego kraju i narodu, młody Polak kończy już w wieku 15 lat. Ponadto wiedza przekazywana o ostatnim dwudziestoleciu i dziejach współczesnych, jest ograniczona i nie uwzględnia obiektywnych przekazów o charakterze ponadnarodowym i międzynarodowym. Eliminowanie poczucia godności narodowej przejawia się również w innych dziedzinach życia. Przykładem takiej postawy był chociażby incydent z brakiem symbolu orła na koszulkach sportowców reprezentacji polskiej w spotkaniu międzynarodowym. W tym stanie rzeczy jedynie Kościół podtrzymuje starania o zachowanie pamięci i tożsamości narodowej wśród pokoleń Polaków. Prof. Żaryn zakończył swój wykład zdaniem zacytowanym z rozmowy telefonicznej z Kardynałem Franciszkiem Macharskim, żeby o tym nie zapominał, że „ Najważniejsza jest Ojczyzna”.
O kryzysie w wychowaniu mówił prof. Kazimierz Korab, rektor Wyższej Szkoły im. Bogdana Jańskiego w Warszawie. Zwrócił on uwagę na złożoność procesu i jego identyfikację. Przeprowadził przegląd myślowy rzeczywistości edukacyjnej i jej wdrażania, podkreslając błąd antropologiczny polegający na braku pojęcia wychowania. Wychowanie jest traktowane jako rzecz zbędną, analogicznie jak w hipotezie Engelsa zbędna była walka z Bogiem, w miejsce zaniku pojęcia Boga. Podobnie zanika słowo „wychowanie” (nie ma już tego pojęcia w nowych wydaniach słownika angielskiego), zastępowane pojęciami „edukacja”, „rozwój” i podobnymi. Brak jest terminu „wychowanie” w programach szkolnych i pedagogicznych, czy nazwach instytucji związanych z kształtowaniem nowych pokoleń. Ta sytuacja jest odbiciem materializmu gospodarczego, redukującego człowieka do 2 funkcji: produkcji i konsumpcji W programach szkolnictwa wyższego zjawisko to ma wymiar społeczny i przejawia się w: globalizacji (pozbawionej tożsamości wychowawczej), modernizacji (wywołującej atomizację społeczeństwa i kompleks Polaków w zaspakajaniu potrzeb), indywidualizmie (bez podmiotowość mas), kulcie młodości (przy braku autorytetu ludzi starszych) i zjawiskach podobnych. Wymiar polityczny kryzysu wychowania przejawia się też kryzysem państwa narodowego i wspólnotowego. Zanika pojęcie miłości i ofiary na rzecz ojczyzny. Kształtuje się państwo bez zobowiązań. W miejsce nauki wkrada się pseudonauka zaniedbująca istotne warunki i wymogi stojące po stronie nauki (badania podstawowe, ważność teorii w każdej dziedzinie, poczucie relatywizmu w naukach społecznych, naturalizm eliminujący wychowanie, kauzalizm wykluczający cele itp.). Wobec zaniku a często braku procesu wychowania, zło traci wagę i staje się śmieszne. Jednocześnie pogłębia się deficyt myślowy katolików świeckich i prymat osobowego rozwoju.
Problem dzisiejszego kryzysu w kulturze przedstawił w swoim wykładzie dr Paweł Milcarek, filozof i publicysta, pracownik UKSW, były Redaktor Naczelny „Christianitas”. Powiedział, że nie można zamykać oczu na kryzys, którego dynamiką jest wytworzenie trzech odrębnych struktur o własnej logice, jak:
1. meta-kultura, bez kultury ducha (kultura fizjologiczna, technokratyczna i biurokratyczna),
2. kultura bez kultu (bez odniesienia do Boga -- Jan XXIII ),
3. kultura bez kultury (religijne odniesienie do Boga jest odłączone od kultu). Szansą na odwrócenie tych procesów nie jest ich ?leczenie? każdego z osobna, a znalezienie ponowne syntezy przez wydobycie tego, co jest potrzebne rodzinie, parafii i wspólnotom chrześcijańskim.
Po wysłuchanych referatach odbyła się dyskusja panelowa, którą prowadził red. Tomasz Królak z KAI.
Sesja została zakończona podziękowaniem pani Prezes skierowanym do osób referujących i wypowiadających się na tematy zawarte w tytule sesji oraz do pozostałych gości przybyłych na to spotkanie.

Opracowała: Mirosława Klupsz